Twee jaar.

12 augustus 2017

Een onuitwisbare herinnering.

Jouw geboorte. Ik vond het bijzonder om je te ontmoeten.

Eindelijk te zien hoe je eruit zag.

Je lijkt op mij. Dat is zo bijzonder.

We zagen ook hoe ziek je was. Dat we niks anders hadden kunnen doen.

Ik was verbaasd over hoe je er uit zag. Maar daardoor zagen we meteen dat het goed was. Dapper gestreden en zo groot gegroeid. Het was een wonder en je kreeg nu je rust.

De afgelopen 2 jaar zijn snel gegaan.

We herdenken jou en we noemen je naam.

Iedereen weet wie je bent en dat je bij ons hoort.

Trots op jou en trots op ons.

Jij maakte ons papa en mama.

Dat is een bijzonder gevoel. Een meisje echt van ons.

Maar niet in onze armen. En dat doet soms zeer.

Jij bracht ons nóg dichter bij elkaar. Maakte onze liefde voor elkaar nog intenser dan die al was.

Leerde ons genieten van kleine dingen en het leven niet als vanzelfsprekend te nemen.

Jij leerde ons dat de toekomst onzeker is en dat je moet leven en genieten van het nu.

En jij leerde ons hoe het is om afscheid te nemen uit liefde.

Hoe het is als je geen grip hebt op dingen, hoe je dat los kunt laten.

Hoe sommige dingen er niet toe doen en andere dingen heel belangrijk zijn.

Dankjewel lieve Fien.

Voor wie je bent en wie je was.

Voor de stappen die je in ons leven hebt gezet.

Voor de warme gloed die je toevoegt aan ons leven en voor de liefde voor jou die verbindt ♡ ★

Wij doen vandaag een dansje voor jou en eten taart. Dans je mee daarboven? ☾ ⋒

Kleine schat, 2 jaar geleden werd je geboren.

Vol trots zijn wij dat wij jouw papa en mama zijn.

Schrijven .

Ik ga het doen. Ik ga schrijven op mijn eigen blog.

Vooral voor mijzelf, maar ook om met jullie mijn verhalen te delen.

Hoe ik van onbezorgde midden twintiger ging, naar rouwende wensmama. Dat klinkt misschien dramatisch, maar het is wel zoals het is.

Ik deel hoe het is om in een fertiliteitstraject te zitten en hoe het is om een van de moeilijkste beslissingen van mijn leven te maken.

Namelijk de zwangerschap afbreken van ons dochtertje, die heel erg ziek bleek te zijn.

Maar ook hoe wij positief blijven en zorgen dat ons leven niet wordt opgeslokt door onze kinderwens en de onzekerheden daaromheen.

Hoe vaak ik post weet ik nog niet. Ik zal de aankomende tijd ons verhaal vertellen.

In verschillende delen vertel ik hoe ik erachter kwam dat zwanger worden niet vanzelfsprekend zou worden, dat de stap naar ivf onvermijdelijk was, dat wij afscheid moesten nemen van ons meisje Fien en hoe wij dit allemaal hebben beleefd.

Lees jij met mij mee?


Liefs Vera.